وسواس همیشگی شع؛ مصاحبه با مفتون امینی

کاش می‌شد شعر را رنگی نوشت. تجربه‌ای که آقای مفتون امینی کرده است...

احمد شاملو

مفتون امینی آدم عجیبی است. چون او از غزل و قصیده و مثنوی شروع کرده و از سال‌های 1342 و 43 تحت‌تأثیر شعر جدید ایران قرار گرفت و مشغول سرودن شعر نیمایی شد و کتابی چاپ کرد به اسم «فصل پنهان» که یکی از بهترین کتاب‌های شعر فارسی است. مفتون امینی که در آغاز کار شاعری‌اش فقط شعر کلاسیک می‌گفت و در غزل و مثنوی از استادان مسلم بود و بعد در دهه‌ی چهل به شعر نیمایی روی آورد و چند نمونه‌ی درخشان به‌ویژه در اوزان ضربی و سیال، تحویل داد، ناگهان در همین چند سال آخر به شعر به اصطلاح سپید روی آورد و با اتکا به حکمت سینه شعرهایی گفت که با بهترین شعرهای سپید امروز برابری می‌کند.

رضا براهنی

کتاب‌های مفتون دوره کامل شعر ایران است، او از غزل شروع کرد و به شعر سپید رسید. او گونه‌های مختلف شعر را تجربه کرد. جوان‌گرایی در شعر از ویژگی‌های جذاب شعر مفتون امینی بود. او تعصبی نداشت و طنز او جالب بود و رندی خاصی داشت که برایم جذاب بود. او از شاعران نیمایی مطرح بود.در سال‌هایی که شعر نیمایی در اوج بود، شعرهای توسن و کوه سهند، از شعرهای معروف آن زمان بود. باید قدردان مفتون باشیم.

شمس لنگرودی