چشم‌های غزه

چگونه می‌توانید هر آنچه را که زیسته‌اید، فراموش کنید؟ چگونه می‌توانید هر آنچه را که شنیده‌اید، فراموش کنید؟ چگونه می‌توانید هر آنچه را که شاهدش بوده‌اید، فراموش کنید؟ من غرق در احساسات هستم. فکر نمی‌کنم کلمه‌ای برای توصیف احساسات پس از بیش از چهارده ماه نسل‌کشی وجود داشته باشد. اولین کاری که وقتی خبر آتش‌بس را شنیدم، انجام دادم، تماس با دانا بود. به محض اینکه صدایش را شنیدم، شروع به گریه کردن کردم. به خودم اجازه دادم تمام اشک‌هایی را که در طول یک سال و نیم گذشته در درونم نگه داشته بودم، جاری کنم. بزرگ‌ترین ترس من کشته شدن دانا بود. امشب، برای اولین بار، می‌توانم بخوابم در حالی که می‌دانم دانا و همه عزیزان دیگرم در غزه فردا زنده خواهند بود.

اما نمی‌توانم جلوی خودم را بگیرم که فکر نکنم: چرا فلسطینی‌ها همیشه از همه چیز مستثنا هستند، مستثنا از به رسمیت شناختن رنج توسط جهان و معاف از حق شادی؟ شادی پس از پایان جنگ، خوشحالی هنگام آزادی یک گروگان فلسطینی و شادی هنگام بازگشت کوتاه‌مدت جریان برق؛ اینها احساساتی هستند که به نظر می‌رسد فقط فلسطینی‌ها آنها را درک می‌کنند. این لحظات، واقعیت تلخی را برجسته می‌کنند که حتی احساسات، واکنش‌های طبیعی انسان، امتیازی است که برای همه فراهم نیست. به یتیمان فکر می‌کنم. به کسانی که عزیزان خود را از دست داده‌اند، فکر می‌کنم. به همه فلسطینی‌ها فکر می‌کنم. برای آنها، آیا جنگ‌ها واقعاً پایان می‌یابند؟ آتش‌بس ممکن است موشک‌ها را متوقف کند، اما آسیب‌های روحی همچنان باقی می‌ماند. این آتش‌بس پایان نیست؛ یک وقفه است. جنگ‌ها با توقف پرتاب بمب‌ها پایان نمی‌یابند. آن‌ها در ذهن کسانی که زنده می‌مانند و در خلأ به‌جا مانده از کسانی که زنده نمی‌مانند، باقی می‌مانند. برای فلسطینی‌ها، جنگ هرگز تمام نمی‌شود؛ آتش‌بس صرفاً فضای بین تراژدی‌ها است و در آن فضا، ما بار غیرقابل تحمل خاطراتی را که نمی‌توان از بین برد، با خود حمل می‌کنیم.